لحظه ها

ِ لحظه ها، می گذرند، دوان دوان! گاهی عازم دیار دورند، گاهی نزدیک، امّا به هر حال، از دست تو سُر می خورند، می روند! گاهی، در غبار گذر، بر روی تاقچه ی ذهن خزیده و، خاطره می شوند! گاهی شیرین، گاهی تلخ! گاهی خاطره ها، حصاری از بغض و حسرت، بر پنجره ذهنت گسترده و نفست را در سیاه چال زمان، به حبس می کشند! حبسی تلخ، تا ابدیت یک خاطره! زمان در گذر است، با گذر خود انسان ها را هم، به همراه خود، به ناکجا آباد می برد! انسان هایی که سوار بر گُرده ی لحظه ها، به تاخت می